We hebben een klein monstertje waarvoor we iemand zochten die tussen de middag een wandeling met hem kon maken zodat hij niet de hele dag alleen zou zijn en in ieder geval zijn behoefte kon doen.
Daarom plaatste we een advertentie op een gespecialiseerde site voor een hondenoppas.
De eerste reactie was bemoedigend, een uitgebreid antwoord in het engels van iemand die ook honden traint er mee wandelt en goed verzorgd!
Alleen een beetje jammer dat hij in Brussel woont en wij in Tiel. :-(
Wij hebben een deal gemaakt met het plaatselijke huis aan huis krantje om een half jaar lang, elke maand een advertentie te plaatsen. Op de eerste vier advertenties met geweldige aanbiedingen en lokkertjes hadden we geen een reactie gehad, dus wisten we dat het een zinloze campagne zou worden.
In de vijfde advertentie stond daarom tussen de normale aanbiedingen de volgende :
"Aangeboden parachute, slechts eenmaal gebruikt, nooit open geweest"
Wat schetst onze verbazing als we een telefoontje krijgen van iemand die geïnteresseerd is in deze parachute !!
Trouwens de zesde advertentie was : " Decemberstunt : Topless bediening !! Daar heeft zelfs niemand op gereageerd.
#metoo we werkten alleen met mannen toen.
Wij hebben vol trots onze eerste advertentie in de gouden gids geplaatst. Na ca. twee weken komt het eerste telefoontje van iemand die zegt : ik heb uw advertentie gezien .... bingo !! De man vraagt : verkoopt u ook oordopjes, want mijn buurman speelt zo hard piano. Nee wij verkopen geen oordopjes !!
Een oude vriend van me (Heiko) is op bezoek op de zaak, en het gesprek komt op "van Leeuwen buizen" ( een ijzerwarenfabrikant.) Natuurlijk weet Heiko onmiddellijk een mop te vertellen met als onderwerp " van Leeuwen ".
De directeur van "van Leeuwen spijkers" maakt zich zorgen over de teruglopende omzet. Hij besluit om een nieuw reclamebureau in de arm te nemen, en geeft opdracht tot het plaatsen van een aantal grote advertenties in een landelijk dagblad.
De eerste zaterdagkrant verschijnt en de directeur slaat de middenpagina open, daar staat een grote foto van de berg Golgotha met een kruis erop waar Jezus aan hangt. Het bijschrift luidt : Dankzij spijkers van van Leeuwen, hangt Jezus hier al eeuwen..
De directeur verslikt zich ernstig en belt op maandag onmiddellijk het reclamebureau, dit is niet de bedoeling, met Jezus kan je niet spotten en of ze aub wat anders willen verzinnen.
De eerstvolgende zaterdag slaat hij zijn favoriete krant open op de middenpagina, en ziet weer een foto van de berg Golgotha met een leeg kruis erop. De begeleidende tekst luidt deze maal : Jezus is van het kruis gepleurd, dat was met spijkers van van Leeuwen nooit gebeurd.
De directeur raakt buiten zinnen en belt op maandag wederom het reclame bureau, stoppen met dit thema en wel onmiddellijk. Het reclame bureau belooft een nieuwe campagne en de eerstvolgende zaterdag ziet de directeur een compleet lege middenpagina, met alleen de tekst : Bij van Leeuwen zijn het grote zijkerds, maar ze maken wel verdomd goede spijkers!
Wij hebben van een klant een meter hoge Halloween pop gekregen, gemaakt van papier machee en met een lampje in het (pompoenen)hoofd. Deze staat al ca een maand mooi te wezen in de zaak als op een gegeven moment een aantal vaste klanten langskomen om wat licht te bespreken voor Oud en Nieuw. Nu nog een spectaculair lichteffect. Rob tikt onze Halloween pop aan en spreekt de onsterfelijke woorden : Dit is ons meest spectaculaire lichteffect, en onmiddellijk springen alle stoppen in de zaak, kortsluiting ! Men vond het inderdaad een zeer spectaculair effect!!
Wij worden gebeld door ene C, en versturen op verzoek een verhuurprijslijst. Twee dagen later belt de bewuste C. op en zegt : Ik heb jullie verhuurprijslijst binnengekregen, maar er zit 80 cent strafport op, wat moet ik nu doen ?? Onze suggestie de 80 cent strafport te voldoen valt in goede aarde, maar C. is behoorlijk gestrest over de financiële consequenties van die daad, hoe krijgt hij zijn investering terug ??
Wij beloven plechtig dit op ons te nemen en voeren het volgende briljante plan uit : Een medewerker van ons die vlakbij C. woont, wordt uitgerust met een zeer officiële werkbon, en komt s ‘avonds met een taxi aangescheurd, C. ontvangt zijn 80 cent en tekent voor ontvangst.
Onze medewerker springt na de administratieve verwerking wederom in de taxi, en verdwijnt om de hoek. we hebben nog nooit zoveel lol gehad van een weggegooid tientje.
Een goede vriend van ons kwam op een dag binnenstormen met een briljant plan, de supermarkt in zijn woonplaats, waar hij regelmatig werkte, beschikt over een immens parkeerterrein, wat door een professioneel bedrijf schoongehouden werd. Toen hij hoorde wat dat op Jaarbasis koste zag hij zichzelf dat bedrag al verdienen.
Het plan was simpel, samen met een vriend zou hij die klus aannemen en schatrijk worden. Uiteraard was het resultaat dat hij uitgebreid gepest werd door ons allemaal, we vonden de "bezem aan een trekhaak" uit, en nog veel meer briljante hulpmiddelen die het leven van een parkeerterreinaanveegkracht gemakkelijk zouden maken. Daarnaast waarschuwden we hem voor herfststormen en ander onheil. Ontmoedigd door ons enthousiasme besloot hij zijn plan niet door te voeren.
Een half jaar later loopt hij weemoedig over het bewuste parkeerterrein, als hij geraakt wordt door een hek wat door een windvlaag omwaait. Twee gebroken ribben zijn het gevolg, we hadden hem gewaarschuwd.
In zijn oude huis aan de Kapelstraat had Rob een prachtige badkamer gebouwd, met een groot badkamer-meubel met spoelbak, spiegels, afneembare kraan en nog veel meer luxe was deze badkamer de trots van Rob.
Op een avond krijgen Rob en zijn toenmalige vriendin "H" bezoek van een goede klant "HO". Na enige uren van opbouwend ge.... besluit "H" dat het zo zoetjes aan bedtijd geworden is. Om subtiel mee te helpen in het vertrek van de klant is zij van plan eens lekker in bad te gaan. "HO" begrijpt de hint, en terwijl zij in de badkamer het bad laat vollopen en zich uitkleedt, maakt hij aanstalte om te vertrekken.
Het geluid van klaterend water in de badkamer heeft zijn natuurlijke uitwerking, terwijl Rob en zijn gast in de hal, voor de deur van het toilet, opnieuw in gesprek raken. In de badkamer is er inmiddels sprake van hoge nood en Rob en klant kletsen rustig verder. "H" heeft geen zin om zich in ochtendjapon te vertonen, noch om zich aan te kleden, en krijgt een briljant plan. DE WASBAK !!!
Met een elegante jump springt zij op het badkamermeubel om in de wasbak te plassen en met een daverende gekraak breekt zij daarbij de mengkraan eraf. Tsja !!
Een klant aan de lijn die alleen twee boxen wil huren, de versterker heeft hij zelf. Op de vraag welk type speakeruitgangen de versterker heeft, is het antwoord : Ik geloof Jackon !
Een collega bedrijf van ons ( we noemen geen namen ! ) had in zijn laatste krantje een leuke aanbieding : Unicases ( je weet wel van die Tupperware flightcases ) Krasvast, stootbestendig : Nu met lichte schade!!
Wat moet je met iemand die op 5 December naast je aan het bellen is en vraagt of Dhr. Nicolaas aanwezig is??
Een veel gehoorde vraag van klanten : Leveren jullie ook flikkerlichten, tangoballen en mistmachines?
Dankzij een email van Daniel van Dateq krijgen wij plaatjes van hun fotograag!!
Wij krijgen regelmatig nieuwe klanten aan de lijn die een setje bestellen en graag willen weten waar ze ons pand kunnen vinden. De meest gestelde vraag is dan letterlijk Waar zitten jullie ? Een antwoord wat je dan kan krijgen is : Nou gewoon achter onze bureau's!
We hebben de première van "Oom Wanja", een stuk van Tsjechov in de Stadsschouwburg van Utrecht, nog voor de verbouwing. Aangezien het toneel niet al te breed was, werd de zijkant afgedicht met zijzwart, om ervoor te zorgen dat niemand naast het toneel kon kijken. In het stuk moest Gees L., een bekende Nederlandse akteur met een geweer geladen met losse flodders wat schoten afvuren.
Uiteraard schiet Gees op het moment suprême een gat in het zijzwart, wat onmiddellijk vlamvat. Het publiek heeft nog niets in de gaten, maar onze Jan die op het zijtoneel als wapenmeester staat ziet het gat langzaam groter worden en probeert met zijn vingers het brandje te blussen. Dit wilde niet echt goed lukken, dus pakte Jan uiteindelijk een stoel, gaat erop staan en spuugt het brandje uit. Het publiek (en de recensenten) hebben er niets van gemerkt.
Hetzelfde stuk, maar dan de laatste voorstelling. Het is de gewoonte op tour dat de laatste voorstelling gelardeerd wordt door grappen van de technici, waarbij het publiek niet mag merken dat er iets afwijkends gebeurd, en de acteurs zichzelf geconfronteerd zien met "nieuwe" situaties. Dezelfde Gees L. rent met hetzelfde geweer over toneel en schiet voor de 70ste keer omhoog. Alleen nu is het resultaat dat er een paar veren naar beneden komen dwarrelen. Nog nooit iemand zo verbaasd zien kijken.
In diezelfde laatste voorstelling speelt een akoestische gitaar een grote rol. Bij het beginbeeld komt Rob van H. opgelopen, pakt nonchalant de gitaar op en gaat er mee zitten. Helaas voor hem hadden we 's middags de gitaar gevuld met 20 kg grind, hij heeft het perfect meegespeeld maar het heeft hem bijna een hernia gekost.
Misschien kun je je de situatie voorstellen, je zit in de lichtkabine, geeft klaar voor aanvang, laat langzaam het zaallicht dimmen en hoort dan van het toneel over de intercom "stop!!!! we hebben een probleem !!". Je stopt en vraagt je af wat er aan de hand is. Na enkele seconden hoor je door de intercom een hoop gezaag op toneel, gevolgd door het geluid van een elektrische schroevendraaier. Als je dan van toneel het sein krijg "we zijn er klaar voor" ben je toch wel heel benieuwd hoe je decor eruit ziet als het doek opengaat. Helaas valt de werkelijkheid dan tegen (of mee) je ziet niets bijzonders en in de pauze krijg je te horen wat er gebeurt is :
Een van de acteurs is net op tijd het toneel opgerend, besluit daarbij een koprol te maken, landt op een voetenbankje, wat een andere acteur nodig denkt te hebben, breekt het voetenbankje in tweeën en paniek is daar. Uiteraard kan de voorstelling niet beginnen als je een monoloog van 20 seconden niet vanaf een voetenbankje af kan steken, dus deze moest eerst gerepareerd worden.
Martin, een goede collega van ons, had ooit een voorstelling met een lijkkist met daarin een wassen lijk. Uiteraard was elke avond bij het inladen van de voorstelling de lijkkist als laatste aan de beurt, deze werd dan met een spanband tegen de achterkant van de truck gesjord. Op een ongelukkige avond, op weg naar huis valt de lijkkist ongemerkt van de vrachtwagen. Als de volgende ochtend bij het bouwen de lijkkist ontbreekt wordt de rijkspolitie gebeld, "hebben jullie toevallig een lijkkist gevonden?". Het antwoord was bevestigend, de rijkspolitie had inderdaad een lijkkist op de snelweg gevonden, het deksel opengedaan en een lijk zien liggen. Daarna hadden ze de hele nacht begrafenisondernemers gebeld om uit te vinden wie er een klant was kwijtgeraakt.
Met dezelfde voorstelling en dezelfde lijkkist moeten ze op een dag inladen bij een schouwburg waar het laad- en losperron in een donkere steeg achter een hek en naast een begraafplaats is gebouwd. Tijdens het inladen is de kist wederom als laatste aan de beurt en de heren krijgen een briljant plan. Martin gaat in de kist liggen die in de steeg gezet wordt, als er een voorbijganger langskomt, rammelen zijn collega's aan het hek en Martin zou met een griezelig gekreun uit de kist tevoorschijn komen. Op het moment suprême, hoort Martin het hek rammelen en komt zeer spooky de lijkkist uit, zijn act is geweldig en hij staat dan ook oog in oog met twee agenten die letterlijk in elkaars armen hangen van de schrik. Hij mocht twee dagen later weer naar huis.
We hebben een driedaagse klus gedraaid bij een van Utrechts notoire studentenverenigingen. Het thema van het feest was Holland, dus hangt er boven de steeg een enorme molen van multiplex. Na de laatste feestnacht komen wij s ‘ochtends afbreken en een aantal heren is al begonnen met het wegwerken van de decoraties, waaronder de molen.
Een paar man laat het immense gevaarte met een touw voorzichtig zakken als zich nog een dappere vrijwilliger meldt. Net als deze vrijwilliger onder de zakkende molen doorloopt schiet het touw los. Hij krijgt de molen op zijn hoofd, waarna de molen na eenmaal stuiteren de naastliggende singel in verdwijnt.
De bewuste vrijwilliger is niet echt bewust meer (Steven, een medicijnenstudent toen, dacht dat ie dood was) en men snelt te hulp. Net als we allemaal om hem verzameld staan slaat hij zijn ogen open en spreekt de onsterfelijke woorden :
"Kom ik een handje helpen, krijg ik gvd een molen op mijn kop!!"
Hij wordt overeind geholpen en men buigt zich over het volgende probleem, hoe krijgen we de molen op het droge. Een van de touwtrekkers heeft echter inmiddels een lasso geknoopt van het losse touw en werpt deze in eenmaal om een wiek van de molen. Deze wordt met vereende krachten uit het water gehesen en onze "cowboy" wordt luid toegejuicht. Overmoedig geworden door zijn zojuist behaalde succes, zwiert hij zijn lasso boven zijn hoofd, zijn oog ziet een voorbijrijdende auto en zijn hand weet als door Bacchus gestuurd de lasso om de trekhaak te gooien. Wij hebben hem persoonlijk het Janskerkhof af zien galloperen, het touw was immers van hem !!
Op dezelfde vereniging dezelfde klus, de eerste avond van het driedaagse feest. Het was een zeer gezellige en drukke avond, de bezoekers zijn inmiddels naar huis gekropen evenals de DJ. Op het regie balkon bevinden zich alleen de twee lichttechnici, Hans en Andras. In de zaal alleen de heren van de organiserende commissie. Een van de heren komt naar boven en vraagt of er nog wat muziek gedraaid kan worden, ze hebben er nog wel zin in. Andras besluit nog wat plaatjes te draaien en Hans doet er wat licht bij.
Na een tijdje kijken ze over de rand naar beneden en zien tot hun grote verbazing veertig man in hun blote .... ronddansen. Ze zijn nog niet bijgekomen als een piemelnaakte heer naar boven komt met in elke hand een glas drank voor de lichttechnici. Hans aarzelt geen seconde en schudt zijn derde en vrije "hand" en zegt : aangenaam, ik ben Hans.
Menno doet het geluid van Jaap van Zweden voor een promotieoptreden in de V&D.; Hij heeft een rasechte Utrechter als stagehand bij zich, die besluit om in actie te komen als Dhr. van Zweden net met de directeur van de V&D; staat te praten. In vlekkeloos plat Utrechts roept hij : "He Jaap !!" ( geen reactie, dus nog harder ) "HE JAPIE !!" ( beide heren kijken nu op uit hun conversatie ). "zal ik je gitaar vast inpakken". ( Menno duikt weg tussen de kledingrekken ) Hem wordt omstandig uitgelegd dat het geen gitaar is, maar een Stradivarius viool van 800.000,00 gulden, en er geen vreemde aan mag komen. "ACHHONDERDUZUND gulden ?, man het is niet eens een gitaar !!" Mega verbaasd dat een bekend iemand zich zo heeft laten tillen, wijst hij naar de bladmuziekstandaard en vraagt : "Zal ik die triangel mee naar beneden nemen of doe je dat ook zelf?"
We draaien geluid en licht in de Central Studio’s voor Mitsubishi. Er wordt een nieuwe energiezuinige motor geïntroduceerd en dat moet een high-tech spektakel worden, er moet onder andere een aardbeving gesimuleerd worden. Tijdens de soundcheck de voorgaande dag bleken er tijdens de aardbeving diverse lampen spontaan te sneuvelen, waaronder zelfs de bureaulampen op de kantoren, het geluid zat dus wel snor. Frank had een aantal prachtige sequences voor de scanners geprogrammeerd dus dat zag er ook prachtig uit. Het decorbedrijf ( niet van ons ) had een gigantisch ei gelegd, waarin de motor zich bevond.
Het plan was meesterlijk, na een aantal toespraken en video's kwam het "moment suprême" : een daverende aardbeving, lichtbundels die in de rondte zwiepen, een black-out, en als het licht weer aanzwelt, heeft het ei een motor gelegd wat op een hydraulisch podium omhoog is gerezen. Om dat te bereiken stond er iemand van het decorbedrijf met een stok klaar achter een zwart doek. Tijdens de black-out zou hij het eitje wel even tikken.
Je voelt 'm al aankomen natuurlijk, de uitvoering is op zijn hoogtepunt, de black-out is daar en onder zachtvogel gefluit hoort iedereen "pok" ... "pokpok"..."pokpokpokpok", er brak iemand zwaar in paniek uit, maar niet het ei. Uiteindelijk hebben drie man in het volledige donker het ei moeten demonteren, terwijl Menno voor de 10e maal de vogelgeluidjes startte en Frank ook helemaal niet hoefde te lachen. Tsja, voor ons is zo'n klus een eitje.
We staan licht te doen tijdens het concert van een waanzinnig leuke band bij het USC. Het wordt zo druk en gezellig dat de condens van het plafond naar beneden druppelt, maar helaas ook in onze lichttafel, die vindt dat zijn vochtigheidsgehalte wel voldoende is.
Geen nood, Hans en Roel doen het licht en bedenken zich dat het powerpack testknopjes heeft en onder de drumriser staat. Hans duikt half onder het drumpodium en begint aan de knoppen te draaien, terwijl Roel naast hem staat ter assistentie.
De barcommissie staat inmiddels op de bar en is getuige van deze actie en deze valt dusdanig bij hun in de smaak dat zij besluiten twee bier naar het tweetal te sturen. Deze biertjes worden door het publiek doorgegeven aan de dames van de backingvocals, die ze aan Roel overhandigen, die daarmee pas echt assistentie kan verlenen.
Hans is dusdanig bezig met zijn nieuwe manier van licht controleren dat hij niet meer te stoppen is. Hans besluit op zijn rug te gaan liggen zodat Roel het biertje naar binnen kan gieten. Ook dat ontgaat de alerte barcommissie niet! Deze besluiten tot het ontketenen van een stroom van biertjes die dezelfde route volgen. Aan het eind van de avond was de show gered, de backingvocals uitgeput, en Hans dronken.
Rob gaat het licht doen voor de voormalige Metalformatie "Medallion". Het is een belangrijk optreden in Schoonhoven want de nieuwe CD wordt gepresenteerd, dus er wordt flink uitgepakt met licht. Als intromuziekje voor aanvang dient een cassettebandje, de zaal is donker, er moet rook op het toneel komen, en Tsjakka de band begint te spelen!
Aldus geschiedde maar helaas we hadden het verkeerde bandje gekregen. Rob heeft al het licht uitgedaan en het onzichtbare toneel vol met rook gespoten. Na ca. 2 minuten komt er iemand van de band aangerend met een ander cassettebandje en legt ons uit dat we die moeten draaien. Ondertussen gokt Rob de kracht van de afzuiginstallatie en blaast nog wat rook bij op het podium. Het nieuwe bandje blijkt 5 minuten te duren en Rob geeft nog wat pufjes.
Dan valt ineens de band op vol volume in, Rob schuift zijn eerste lichtstand in en ziet tot zijn verbazing geen band staan, maar een vrolijk gekleurde toverbal van rook op de plek waar 's middags nog het podium stond. Aan het eind van het tweede nummer begon men schimmen te zien.
Dankzij dit enorme succes mocht Rob ook het licht voor Medallion doen tijdens een concert in de Vrije Vloer. Uiteraard bleek 's middags tijdens het stellen van het licht dat de rookmachine van de Vrije Vloer defect was, er zat een probleem in de afstandsbediening. Ter plekke werd een nieuwe afstandsbediening uitgevonden in de vorm van een stekker die in een speciaal gecreëerd kortsluitstopcontact moest worden gestoken en inderdaad het werkte.
Omdat Rob al zijn handen en voeten en zo nodig had om het licht te bedienen, bood Roel aan hem te helpen. Hij zou op commando de rookmachine bedienen. Dezelfde spannende intro maar nu in een keer goed, een black-out van ca 5 minuten perfect getimed, op het juiste moment in de black-out commando gegeven de rookmachine te stoppen, en inderdaad. Tijdens een ons inmiddels vertrouwd stuk van het tweede nummer begonnen we de band te ontwaren. Roel had de stekker net niet ver genoeg uit het stopcontact getrokken, dus de rookmachine was nooit gestopt.
Als geboren waterrat (twee diploma's !) heeft water een grote aantrekkingskracht op Rob. Het is dan ook logisch dat we regelmatig producties in een zwembad doen. Hier het verhaal van een van dat soort producties:
Zeeland, opening nieuw zwemparadijs
Het volgende verhaal kan alleen in chronologisch volgorde verteld worden omdat er teveel in gebeurt.
In, ik meen, Vlissingen werd "Scheldorama" geopend, een modern zwemparadijs. Omdat de officiële opening 's middags plaats zou vinden en er vrij veel techniek mee gemoeid was, werd besloten een dag voor de opening op te bouwen. Met Martin achter het stuur, Bert voor het geluid, Daniel als manusje van alles en Rob als coördinator vertrok onze truck naar Vlissingen. Omdat er maar drie personen in de cabine pasten zou Rob in de laadbak zitten. Hij had een prachtig vrij plekje achterop, ging liggen, deed zijn ogen dicht in Utrecht en werd wakker gemaakt in Vlissingen, gôh wat rot!
Eenmaal aangekomen werd de PA opgebouwd, speciaal voor de gelegenheid bij AMPCO ingehuurd, want we wilden geen enkel risico nemen, we hadden ons door hun rondom laten adviseren en dit was de perfecte installatie. Uiteraard werd ook het gehele zwemparadijs uitgelicht. Dankzij het feit dat het zwembad nog niet echt af was en klaar voor een opening, was de roodharige bedrijfsleider van het zwembad inmiddels het stadium van gestrest voorbij, en stevende af op het stadium van hysterisch. Toen wij om 23.00 hr. 's avonds tevreden het resultaat van ons werk bekeken viel ons de lage waterstand op. Bij onze vraag aan de, op dat moment rustige, bedrijfsleider waarom ze het zwembad leeg lieten lopen brak er oprechte paniek uit. Het zwembad was inderdaad lek !
Leuk om te weten is dat hetzelfde bedrijf wat dit zwembad gebouwd heeft, ook zwembad "Den Hommel" in Utrecht heeft geleverd, waar bij de opening alle prachtige eilandjes met planten ronddobberden. Deze waren niet goed vastgemaakt en uiteraard bij de opening losgeraakt en gaan drijven.
Dit stukje gaat niet over de algehele paniek die uitbrak in het zwembad, de reparatiewerkzaamheden, het gevloek en getier gedurende de hele nacht. Nee, wij lagen te dromen op keiharde zonnebanken en sliepen zeker twee uur per man.
De volgende middag zou de officiële opening plaatsvinden, eerst voor Burgemeester en andere hoogwaardigheidsbekleders, en later voor het gewone volk. Het zwembad had wonderbaarlijk genoeg zijn normale waterpeil weer en iedereen was blij of gestrest. De uitvoering van de opening met Koor en allemaal ingewikkelde dingen liep als een zonnetje. Toen het officiële gedeelte voorbij was en de gasten zich op de luxe hapjes stortten, plonsde Rob en Daniel onmiddellijk in het water, want een zwembad is tenslotte om in te zwemmen.
Na wat rondjes, parallellepipidums en andere figuurtjes gezwommen te hebben, besloten Rob en Daniel hun horizon te verbreden. De toegang tot de mega-glijbaan was weliswaar dichtgespijkerd met planken maar toch zeer aantrekkelijk. We wurmden ons tussen de planken door en namen de trap naar boven. Eenmaal boven aangekomen vroeg Daniel of hij als eerste van de glijbaan mocht. Omdat Rob visioenen had van ontbrekende stukken glijbaan, rondslingerende schaven en niet afgeknipte spijkers gaf hij de eer als eerste af te dalen inderdaad aan Daniel. Deze begaf zich op elle bogen en hakken steunend, voor het snelste resultaat, in de opening van de glijbaan en verdween. Rob bleef een tijdje met zijn oor luisteren aan de ingang van de glijbaan maar hoorde geen verontrustende noodkreten. Voorzichtig, zichzelf zoveel mogelijk vastklemmend gleed hij als een droge zeem naar beneden. Toen hij veilig beneden aankwam vond hij daar Daniel die steunend zijn hoofd vasthield. Door zijn enorme snelheid was hij nooit in de waterbak onderaan de glijbaan terecht gekomen, maar in plaats daarvan direct tegen de muur geknald. Dat hij direct daarna tijdens het beklimmen van de decoratief bedoelde rotsmuur uitgleed en vol schrammen en blauwe plekken weer in het water viel zullen wij niet vermelden.
Rob moet een disco verzorgen met geluid voor Bonnie st. Claire. Hij heeft een mooi geluidssetje neergezet, en de band die na Bonnie moet spelen is er ook zeer van onder de indruk. Zij vragen dan ook of ze over onze installatie mogen spelen in plaats van het opzetten van hun eigen installatie. Rob vindt dit geen enkel probleem en is er helemaal klaar voor. Na het vlekkeloze optreden van Bonnie en een leuke disco, is de band aan de beurt.
Alles loopt op rolletjes tot dat het eerste nummer van de band voorbij is, de zanger buigt diep voor het publiek met de microfoon in zijn hand, die hij daarbij vlak voor een monitor houdt. Het gevolg is een stevige rondzinger. Na ditzelfde geintje nog driemaal uitgehaald te hebben wordt Rob toch een lichtelijk gefrustreerd. Hij loopt naar het podium en op een geschikt moment wenkt hij de zanger naar zich toe om hem eens vaderlijk toe te spreken.
Zijn bijzonder boze opmerking dat "als hij gvd nog een keer zijn microfoon in de monitor zou steken, hij deze anaal toegediend zou krijgen" kwam heel duidelijk over. Waarschijnlijk ook omdat de zanger als een geroutineerd interviewer, Rob de microfoon onder zijn neus hield tijdens dit verhaal.
Wij zijn op ons vorige adres, de Kapelstraat bezig met het bouwen van een grote geluid set. Het hout hiervoor is besteld bij een houthandel op de Biltstraat, en onze Jan gaat dat even halen.
Gelukkig heeft de houthandel een hele grote kar waar al het hout in een keer op past, en Jan mag deze kar wel even lenen.
Op weg naar de Kapelstraat komt Jan in de Biltstraat langs een bushalte waar een oudere mevrouw staat te wachten. Jan vraagt haar: stopt hier de bus naar Zeist? De mevrouw zegt : Jawel, maar ik denk niet dat u mee mag met al dat hout. Oh zegt Jan, Dan ga ik wel lopen, en verdwijnt al wandelend uit beeld.
Dezelfde Jan moet op een dag voor radio-opnames een DJ set afleveren bij het NOB. Aldaar aangekomen meldt hij zich bij de portier om de weg naar de juiste studio te vragen. Deze brave borst vraagt wat Jan precies komt brengen, waarop het antwoord luidt : twee draaitafels, een mengpaneel en twintig bek-klemmen. De portier antwoordt verbaasd : Bek-klemmen ???? Waarop Jan antwoordt : Ja er wordt vandaag niet gepresenteerd dus krijgen alle DJ's een bek-klem.
Frank, toen hij nog stagiair bij ons was, vertrekt gehaast naar Vleuten op de fiets. Rijdend over de Croeselaan komt hij bij de jaarbeurs bij een fietspadopgraving. Hij besluit deze te ontwijken, en met een soepele ruk aan zijn stuur wil hij de stoep op schieten, waarbij hij zijn voorwiel solo verder ziet gaan, en zelf met het restant van zijn fiets over de kop slaat.
Steven rijdt een paar dagen later op exact dezelfde plek langs de jaarbeurs en ziet dat daar de nationale verpleegsters beurs aan de gang is. Als goed geaard medicijnen student schenkt hij hier iets te veel aandacht aan. Daar waar hij de weg naar SALE inmiddels uit zijn kop dacht te kennen, heeft de gemeente besloten een paaltje neer te zetten.
Fiets met frame om paal en steven vliegt verder richting SALE. Voor zich uit ziet hij zijn discman zweven. Zuinig als hij is op zijn spullen strekt hij zijn handen uit om het apparaat op te vangen. Op het moment dat de grond zich op 10 cm afstand van zijn hoofd bevindt besluit hij toch maar zijn eigen val te breken. Discman en fiets aan barrels. De CD? Supertramp: 'It's a long way home'
Bluesroute 1995, Rob is rond middernacht van de zaak op weg naar huis, en bedenkt zich dat hij nog op het Neude bij een collega zou gaan kijken. Hij gaat vol op de pedalen en snijdt af via de Drift. Hij doet zijn ogen weer open en kijkt in het gezicht van een lieftallige verpleegster die vraagt : waar ben je nu ? Rob vraagt haar : werk jij hier ?, waarop ze bevestigend antwoordt. Nou zegt Rob, dan moet je dat niet aan mij vragen!!
Het is hartje winter en het heeft geijzeld, Jesse moet nog even naar de stad om een boodschap te doen. Op ons advies om vooral met de bus te gaan wordt niet ingegaan, zo glad is het nu ook weer niet. 30 seconden na zijn vertrek is Jesse weer terug, hij had precies de hoek van de straat gehaald en was onderuit gegaan.
Menno draait een grote geluidsklus voor zijn laatste baas, die zelf absoluut geen verstand van geluid heeft. 's middags wordt er een vleugel afgeleverd voor het orkest. De heren die de vleugel geleverd hebben vragen vriendelijk of hij ook nog gestemd moet worden. Nee, dat is niet nodig, is het antwoord, Menno doet het geluid, dus die stemt de vleugel wel. Menno heeft nog nooit zo hard gelopen om de twee weglopende pianostemmers in te halen.
Stopwoorden zijn nogal bekend en Rob's Jôh begint zelfs landelijke vermaardheid te krijgen, maar je kunt stop- en tussen-woorden ook weer te letterlijk gaan nemen. Zoals die klant die bij de balie staat en tijdens zijn verhaal zegt "oh trouwens" waarop Rob onmiddellijk antwoordt met "dat is goed, maar met wie dan ?"
We hebben voor een productie een aggregaat ingehuurd in Amsterdam. Iemand is bereid om hem voor ons op te halen. Het aggregaat staat veilig op een door een slagboom afgesloten terrein voor ons klaar. De vriendelijke medewerker pikt de aanhanger met aggregaat aan zijn auto, rijdt naar de slagboom, steekt zijn kaart in de lezer, de boom gaat omhoog en hij rijdt verder. Eigenlijk best wel jammer dat de slagboom tussen zijn auto en de aanhanger weer naar beneden kwam. En ook wel zonde dat hij dat niet doorhad.
We hebben een klant die een Master Blaster GT set heeft ingehuurd. Deze set bestaat uit per kant een grote baskast en een klein topje. In de baskast en het topje zit een statiefflens, zodat je de top door middel van een eenvoudige pijp wat hoger kunt zetten. De klant staat inderdaad niet op een podium, de verlengpijpen zijn op, zodat wij hem twee lierstatieven meegeven voor de topjes. De volgende dag beklaagt de klant zich bij het terugbrengen over het gewicht van de baskasten. Hij had de baskasten op het statief gezet, daar de topjes bovenop gezet en vond het geheel niet echt stabiel. Gek he.
Een paar dames van een Utrechtse Vrouwelijke Studenten Vereniging ( we zeggen niet welke ) hebben voor een feestje thuis een geluidsset gehuurd. We hebben de dames voorzien van een minutieus precieze gebruiksaanwijzing, over het aansluiten en bedienen van een dergelijke set, en worden inderdaad gebeld, het werkt niet. Aan de telefoon wordt met de dames de gehele set nogmaals stap voor stap doorgenomen, en bij de versterker aangekomen blijkt dat daar geen ledjes op branden, terwijl de versterker wel aangezet was. Op de voorzichtige vraag of de steker van de versterker wel in het stopcontact zit wordt ontkennend geantwoord, dat staat niet in de gebruiksaanwijzing !!!
Een vaste klant van ons regelt regelmatig disco's voor asielzoekers. Aangezien dit elke twee weken gebeurd kun je dat goed plannen. Hij belt ons dan ook op een vrijdag middag om 15.30 hr. op dat hij stante pede een complete set nodig heeft. Of wij dat onmiddellijk willen bezorgen.
Direct een koerier gebeld en als een haas de set klaargezet. Om 16.00 hr belt hij weer, de set staat klaar, de koerier kan elk moment arriveren, maar het zaaltje blijkt door iemand anders in gebruik dus hij moet nog wat regelen en zal ons binnen 15 minuten terugbellen of het wel of niet doorgaat. Om 16.15 hr. kunnen wij hem telefonisch niet bereiken, de koerier staat te trappelen, dus gokken wij de set in de auto.
Uiteraard belt hij 5 minuten later dat het inderdaad niet doorgaat. De koerier is onverbiddelijk onderweg en arriveert om 16.30 hr. aldaar. Nu blijkt er een andere ruimte geregeld te kunnen worden, en krijgen wij ons laatste telefoontje,om 16.45 hr. gaat het toch door.
Op donderdag 12 December 1996 krijg ik een vriendelijke meneer aan de lijn. Hij organiseert een groot feest in het Turfschip in Breda, en verwacht ca. 3000 bezoekers. Voor dat feest heeft hij nogal wat geluid en licht nodig en het feest is voor een goed doel. Of wij dat voor weinig geld kunnen verzorgen, en oja de datum is 31 december 1996. Shit, net het laatste puntspotje verhuurd.
Een vaste klant van ons, laten we hem J. noemen, belt op een dag om 16.00 hr in paniek op, of we direct een licht en geluidsset klaar kunnen zetten, hij komt eraan. Om 16.30 hr arriveert hij en de set wordt met gezwinde spoed in zijn (huur)auto geslingerd. Om 16.45 hr is hij weer terug, zijn klus blijkt een week later te zijn.
Een collega van J. heet T. en hij heeft het officiële record. Op vrijdag komt hij een geluids- en licht-set halen. Net na het laden krijgt hij te horen dat hij alleen licht nodig heeft. kan gebeuren, dus het geluid mag er weer uit. De volgende dag heeft hij nog een dergelijke klus maar nu wel met geluid. Dus komt hij goedgemutst geluid bijhalen, wat hij na 20 minuten weer terug komt brengen. Toch geen geluid.
Over de vreemde vragen die ons de laatste jaren gesteld zijn zouden we al een boek kunnen vullen, maar Frank is absoluut recordhouder geworden op 25 Oktober 1997 toen hij de telefoon opnam en hem de volgende vraag gesteld werd :
"Verhuurt u ook een kunstijsbaan?"
Het is een Vrijdag, eind Juli 1998. Het heeft de hele maand al flink geregend en de bovenbuurman van SALE heeft 's nachts de kraan open laten staan. Rob stond dus 's ochtends vroeg doorweekt en tot zijn enkels in het water, terwijl de brandweer het pand leeg aan het pompen was, toen de telefoon overging.
Het was Axel met de briljante vraag: "Rob, willen jullie sponsor worden van de stichting 'Nat Utrecht'?". Tja, hoe kun je zo'n toepasselijk verzoek weigeren?
Het is maandagmiddag, 10 minuten voor sluitingstijd en de deurbel gaat. Nury als vakantiekracht opent de deur voor een vriendelijke Senegalees, die voor een festival wat aardlekschakelaars nodig heeft. Terwijl deze vriendelijke klant met Rob over aardlekschakelaars praat en een mooi visitekaartje van SALE krijgt, besluit Nury de fiets van de klant binnen te zetten voor de veiligheid.
Na ca. 10 minuten zijn de zaken gedaan, de klant loopt weg en wij vertellen hem dat zijn fiets inmiddels "links om het hoekje staat". Hij denkt waarschijnlijk: "dat is aardig, ik had hem rechts van de buitendeur neergezet". Na ca. 10 seconden gaat de deurbel, Nury doet open, en onze vriend komt binnen met de pen die hij per ongeluk heeft meegenomen. Hij neemt, na het aanbieden van zijn excuses weer afscheid en gaat naar buiten.
Na ca. 20 seconden gaat de deurbel weer, een zeer aangedane broeder verteld Nury dat zijn fiets gestolen is!! Nury legt hem uit dat zijn fiets voor de zekerheid binnen gezet is, en de klant neemt opgelucht afscheid. Na ca. 20 seconden gaat de deurbel, Nury begint te lachen en opent de deur. Jawel, zijn grote vriend staat (nog steeds) voor de deur, en vraagt of wij soms het visitekaartje gezien hebben wat hij net gekregen heeft, die is hij namelijk kwijtgeraakt. Inderdaad deze ligt in de gang. Wederom een roerend afscheid. Nury loopt naar beneden en is net bij de balie als...... de deurbel gaat. Nee, het was een andere klant!!!!
Onze gezellige collega's van Protone hebben een leuke klus gescoord in de oudegracht en vragen SALE om een DJ set en wat lichteffecten te verzorgen. Dat alles logistiek goed geregeld is spreekt voor zich, alleen het feit dat de dekschuit die het transport en de verdeling van de PA over de diverse drijvende podia moet verzorgen veel te laat arriveert is jammer.
Omdat de wetten van Murphy ook te water toepasbaar zijn, blijkt dat de meeste apparatuur op het verkeerde podium is afgeleverd. Als crisismanager blijkt "Kabel" een gouden kracht.
Onvervaard huurt hij een waterfiets om de verkeerd bezorgde apparatuur naar het juiste podium te transporteren. Onder het genot van een kopje koffie op een naastgelegen terras hebben wij hem dapper aan het werk gezien. Er zijn slechts een paar apparaten gezonken.